Në mendësinë tonë, «ai që nuk ka besnikëri, nuk ka fe». Fakti që Aliu (r.a.), që tha: «Do të bëhem skllav i atij që më mëson një shkronjë», u bë burim i urtësisë dhe thesar i diturisë, është pikërisht rezultat i kësaj.
Një pemë e shkulur nga rrënjët nuk mund të japë fryte. Në çfarëdo periudhe të historisë që të ketë jetuar, kushdo që ka dhënë kontribut që ne të arrijmë deri sot me iman dhe ndershmëri, për ne është si një monument i shenjtë. Ai e meriton plotësisht nderimin dhe respektin. Ata janë të dashurit dhe të mëdhenjtë tanë, pa të cilët nuk do ta mendonim as hyrjen në xhenet.
Duke e quajtur këtë mendësi kusht të domosdoshëm të të qenit njeri, e konsiderojmë detyrë besimi që t'i kujtojmë me të mirë, si gjatë jetës ashtu edhe pas vdekjes, të gjithë ata që kanë qenë pararojë dhe ndihmë në formimin tonë, të hoxhallarëve dhe nxënësve tanë, si dhe në ngritjen dhe vazhdimin e veprimtarive të fondacionit dhe shoqatës sonë. Përveç tradhtisë ndaj çështjes, asnjë të metë nuk mund ta pranojmë si arsye për të harruar të mirën dhe mbështetjen që kemi parë.
Miqtë tanë të çmuar, që ia kanë kushtuar jetën arsimit islam dhe kështu i kanë shtuar jetë Islamit, i kujtojmë si detyrë në çdo namaz, pas çdo hatm-i haxhegani dhe me hatmet e Kuranit dhe Jasinët që lexohen pas çdo namazi të së premtes.
Shoqata jonë «Ismailagha Ahde Vefa» është themeluar pikërisht për këtë qëllim; për hoxhallarët dhe të mëdhenjtë tanë që kanë ndërruar jetë organizohen përvjetorë të vdekjes dhe lexohen hatme.
TË GJITHA VEPRIMTARITË
