Artikuj
I Ftuari i Pritur: Tre Muajt e Shenjtë
Shk
Kur bota me gjithë stolitë e saj na magjeps sytë, kur ndjenjat tona falimentojnë në zemrat tona, kur ashpërsia zë vendin e butësisë së zemrës, pakujdesia vendin e frikës ndaj Zotit, bota e kësaj jete vendin e mendimit të thellë, mburrja vendin e përulësisë, egoizmi vendin e vëllazërisë, koprracia vendin e mikpritjes dhe të dhurimit…
Kur gëzimi i adhurimit zverdhet e vyshket në zemra, kur dinakëritë dhe kurthet e iblisit priren të zënë çdo cep rruge, atëherë në zemrat tona fillon të përhapet një fllad hyjnor, që do t’u japë ndihmë shpirtrave të etur e të tharë me rrebeshe dhurimesh, do të japë rritje filizave të robërisë ndaj Zotit dhe do t’i bëjë të vlojnë burimet e mëshirës…
Për të na zgjuar nga pakujdesia, për të na kujtuar qëllimin e krijimit tonë, për t’i bërë zemrat të shijojnë ëmbëlsinë e adhurimit, në kupa të kaltra turkez u shërbehen pije atyre që duan të qëndrojnë të patundur në rrugën e drejtë, neve që e zgjodhëm Zotërinë e botëve si udhërrëfyesin tonë të vetëm e prapë humbëm gjurmën e tij, atyre që pengohen në rrugën e drejtë, atyre që, ndërsa sytë i kishin nga caku në horizont, u rrëzuan në gropat te maja e këmbëve, atyre që duan të ringjallen dhe të hyjnë nga rrugët me gjemba në kopshtet e veçanta ku nga çdo anë kumbon lajmi i gëzuar i pranverës…
Misteri i të kërkuarit
Sikur të mos kishte dashur të jepte, nuk do të na jepte dëshirën për të kërkuar. (Eğer ne hâhî dad, ne dadi hâh.)
Thuhet në një fjalë të urtë.. Zoti i Lartësuar, që krijoi për t’u njohur, do që ne t’i lutemi për të dhuruar. Edhe pse te dyert e robërve vlera humbet sa më shumë që kërkon, te dera e Tij vlera fitohet sa më shumë që kërkon, dhurohet sa më shumë që lut, çdo përgjërim merr përgjigjen “Lebbejk” në oborrin e Më të Lartit të të lartëve..
(O i Dërguari im!) Thuaj: Zoti im nuk do të kujdesej për ju, sikur të mos ishte lutja juaj! (Furkan: 77) thotë Zoti i Lartësuar.. Robi që mundohet në kthetrat e nefsit dhe të djallit dhe që bie herë pas here, sa herë që bie shpreh dobësinë e vet dhe, me qafë të përkulur e sy me lot, kërkon një strehë, pritet nën krahët e mëshirës hyjnore si një mik i dashur: i falen gabimet, pastrohet, dhe veprat e tij të këqija ndërrohen në të mira. Pra, çelësi për t’u bërë i denjë për mëshirën hyjnore është të shprehësh dobësinë me një ndjenjë që buron nga thellësitë e zemrës dhe të pranosh robërinë ndaj Tij në këtë derë.
“Sikur ju të mos bënit mëkate, Allahu do t’ju shkatërronte dhe në vendin tuaj do të krijonte robër që bëjnë mëkate e pastaj pendohen.” (Muslim, Teube, 9) thotë Zotëria i botëve; ai na jep lajmin e mirë neve, që jemi të dobët nga çdo anë dhe të mbështjellë me gabime, dhe na e hap perden e sekretit të urtësisë në krijimin e njeriut.
Të bësh mëkat dhe të pendohesh.. Të strehohesh te mëshira e Tij nga zemërimi i Tij, të kesh frikë nga ndëshkimi i Tij dhe të shpresosh në kënaqësinë e Tij, të mësosh të ngrihesh pasi ke rënë, të duash pa parë sikur po sheh, t’i drejtohesh me lutje sikur ta dëgjosh përgjigjen. E gjithë kjo është qëllimi i krijimit tonë. Në qoftë se njeriu do t’i humbiste këto virtyte dhe do të merrte natyrën e engjëjve, pa mëkate e pa gabime, atëherë do të ndryshonte qëllimi dhe natyra e krijimit të tij.
Ja, tre muajt e shenjtë në të cilët gjendemi janë një stinë e bekuar, kur dhurata e begatia bien si rrebesh dhe, në këmbim të pranimit të robërisë dhe të dobësisë sonë, thesaret e mirësisë hapen deri në fund.
Tre muajt e shenjtë që pritën me mall
Tre muajt e shenjtë… Një ngutje e ëmbël e kapte Zotërinë e Kohës së Lumturisë kur ata po afroheshin. Lutjet derdheshin të kthjellëta si margaritarë… Çdo natë ishte një bashkim i veçantë, çdo ditë një jetë ndryshe kur vinin ata. Ai bënte lutjen: “O Allahu im, bekoji për ne Rexhebin dhe Shabanin dhe na e bëj të mundur të arrijmë Ramazanin.” Tre muajt nuk ishin për të vetëm një copë kohe, nuk ishin vetëm lëvizja e Hënës dhe e Diellit, apo rrotullimi i Tokës.
Tre muajt mishëroheshin në shpirtin e pastër të Zotërisë së Gjithësisë si një mik që rruga e tij pritet me mall dhe takimi me të dëshirohet fort. Mirëpriteshin me nderim, si një mik i denjë për vlerë e respekt, në sofrat e tij të ndritura.
Imagjinoni një mik, o besimtarë! Nga trasta e tij përhapen dhurata. Ai fal një qese të tillë që çfarë të duash bëhet e jotja, i bashkon me ato që dëshirojnë, dhuron lumturitë e të dyja botëve. Këtë dhuratë të oqeaneve pa fund e quan “Regaib”… Që në të premten e parë, sapo të shkelë këmbën, të pastrohemi, të hyjmë në atmosferën e tij shpirtërore, të dalim nga vorbulla ku biem pasi të na ketë lënë shëndenë, ai i lag me mëshirën e tij zemrat që duan të pastrohen, bujarisht, pa llogaritur, pa numëruar, pa kufizuar.
“Rexhebi është muaji i Allahut. Shabani është muaji im. Ramazani është muaji i umetit tim” thotë Pejgamberi ynë.. Mirësinë e shikimit dhe shijen e bashkimit që nuk ia ka dhënë askujt tjetër në gjithësi, ia jep të Dashurit të Tij në muajin e tij Allahu, Zoti i botëve, i Madhërishmi dhe i Lavdishmi. Natën e njëzet e shtatë të Rexhebit të shenjtë, zemrat e të gjithë besimtarëve ngjiten në qiell, e shoqërojnë Zotërinë e botëve në miraxhe shpirtërore; kur ndahet, miku i çmuar lë kështu edhe një dhuratë tjetër. Në fillim pastron, në fund dhuron ngritje. Sa mik i bukur, sa udhëtar i çmuar…
Kur largohet nuk na lëshon duart, nuk i braktis të dashurit e tij në duar të huaja; i dorëzon në muajin e të Dashurit të vet, i zhyt trupat e pastruar nga një takim në tjetrin, nga një oqean në një det tjetër… “I Dërguari i Allahut e kalonte pothuajse gjithë muajin e Shabanit duke agjëruar.” thotë nëna e besimtarëve, Aishja. “Shabani është një muaj që ndodhet mes dy muajve të bekuar dhe shumica e njerëzve nuk e kuptojnë vlerën e tij” thotë Pejgamberi ynë, duke treguar arsyen e kujdesit që i kushtonte. Një mik i ri, një i dashur i ri troket në derën e besimtarëve, dhe dhuratat që sjell tregojnë plotësisht se është muaji i Pejgamberit të mëshirës, siç i takon dinjitetit të tij.. Pikërisht natën e pesëmbëdhjetë të tij, valët e faljes shpërthejnë në brigjet e zemrave të besimtarëve. Si të mos laheshin… Kushdo që beson në Allahun dhe të Dërguarin e Tij dhe i kënaq prindërit, i dorëzon në duar fletën e lirimit të shkruar me dritë… Sa dhuratë e madhe, sa mik bujar…
Dhe rezultati i të gjitha këtyre përgatitjeve… Shkëlqimet që të verbojnë të mikut të pritur fillojnë të shfaqen matanë kodrës, kur kthehet nata e “Faljes”… Nga zemrat e ngurtësuara nuk ka mbetur gjurmë, të gjitha errësirat janë larë në burimin e ujit të jetës, sytë janë të mjegulluar, zemrat presin gati; besimtarët presin muajin e tyre, që të vijë koha e Sulltanit të njëmbëdhjetë muajve…
Në një kohë imsaku, Sulltani ngre fronin e tij në pallatet e zemrave… Por ardhja e tij është e ndryshme, perdet e së fshehtës janë ngritur, e prek sikur e ndien, duke u konkretizuar ecën në mes të të gjithëve. Kudo që shikon e sheh, dritat e tij mbështjellin gjithë hapësirën mes tokës dhe qiellit haptazi… nuk e fsheh veten ky mik i bekuar.. Zbret në zemrat e të gjithë besimtarëve… U tregon çdo çast qartë se është caktuar për ta.
Sikur po ofron margaritarët më të rrallë të guaskave, sikur po shpërndan aromat më të bukura të trëndafilave, ashtu siç nderoi mjekra e shenjtë nga dyzet copa mëndafshi, ky mik i bekuar e ofron dhuratën e tij më të vlefshme në dhjetë ditët e fundit… Urtësia hyjnore nuk e zbulon “Natën e Kadrit”, më të mirën se një mijë muaj të kaluar në adhurim, për të parë kërkimin e besimtarëve. “Shumë gjasë në ditët tek të dhjetë ditëve të fundit dhe natën e njëzet e shtatë” duke thënë kështu u jep shenja zemrave që kanë mbetur në habi Zotëria i botëve, paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të..
Ja, ne, duke i pritur këta miq të bekuar në prag të udhëtimit të tyre, shprehim shpresën për shërimin e zemrave tona të plagosura. Amin!
Ky shkrim publikohet duke iu referuar faqes së internetit të Ismailagës, lidhja e së cilës jepet më poshtë.
Beklenen Misafir: Üç Aylar