Ҳар лаҳза нав таваллуд мешавем. Аз мо кӣ дилгир мешавад.
Соли 1989 барои мо низ соли аз нав таваллуд шудан буд. Пас аз он ки бо бандаи нозпарвардаи Аллоҳи ҷалла ҷалолуҳу шинос шудем, фаҳмидем, ки ҳаёти мо дар ин зиндони дунёе, ки дар он қарор дорем, маҳдуд намешавад.
«Фотеҳ Султон Меҳмет, Явуз Султон Салим ва монандони онҳо оинаи мадрасаҳои Қуръонанд ва идорачиёни имрӯза низ оинаи мактабҳои имрӯзаанд.», «Ба диплом не, ба иҷоза арзиш диҳед. Аз куҷо медонед, шояд рӯзе диплом не, иҷоза қабул шавад.», «Дар мадраса хондани худро идома диҳед, ба зудӣ антиқа мешавед.» гуфтаи он садоро ҳар қадар мешунидем, дарк мекардем, ки мактаби ҳақиқии илм ва ирфон, ки тақдири нохуши умматро тағйир медиҳад, мадрасаҳоянд.
«Аз шумо барои ҳар маҳалла як мадрасаи духтарон ва як мадрасаи писарон металабам.» гуфтанаш бошад, хоби моро мебурд ва дар шабҳои бехобиамон роз ва рамзи иҷрои ин фармонро меҷустем. Бо ҳаяҷони модаре, ки фарзанди гумшудаашро ёфтааст, аз як тараф мадрасаҳо таъмин ва муҷаҳҳаз мешуданд ва аз тарафи дигар роҳҳои хидмат ба илмҳои Қуръон дар тамоми умри устодонамонро, ки ҳар кадомашон бо илм, амал ва ихлос муҷаҳҳаз буда, арзиши антиқа доштанд, меҷустем. То ки ҳеҷ устоди хатмкарда талаф нашавад.
Бо башорати Устодамон, ки фармуданд: «Маро гӯш кунед! Ба зудӣ аз ин мадрасаҳо мардоне мисли Саҳобаи Киром ба камол мерасанд.», мо бетоқат шуда будем. Пас аз муддате дар мадрасаи худамон дар ҳавлии Масҷиди Шарифи Исмоилоға аввалин хатмкунандагони худро додан насиб шуд.
Пас аз гирифтани дуои Устод: «Аллоҳ аз он ки умедвор ҳастед, бештар насиб кунад.», барои ба умматон эмкунии Ислом, устодони хатмкардаамонро пеш аз ҳама ба минтақаи Тракия ва инчунин ба гӯшаҳои гуногуни Туркия ва ҷаҳон фиристода, замина барои хидматашонро муҳайё кардем.
Соли 1997 Бунёди «Эренлер» барои дониш ва хидматро таъсис дода, қадами ташкилотшавиро гузоштем.
Дар ин сафари пурмаъное, ки бо бисёр ҳамдилонамон оғоз кардем, фаъолиятҳои таълимии мо, ки (бо сабаби шароити замон) дар таҳхонаҳо ва анборҳои коҳ оғоз ёфта буд, алҳамдулиллоҳ, имрӯз бо шохаҳои нав ба воя расида, бар истиқомат хидматашро идома медиҳад.
Толибони мо, ки аз улуми шаръӣ иҷоза гирифтаанд, ба мадрасаи яксолаи такомулии мо идома медиҳанд. Баъд аз он як қисмашон барои тахассус дар соҳаҳои Ақоид, Фиқҳ, Ҳадис ва ғайра ба Мадрасаи Тахассусии мо идома медиҳанд ва қисми дигар дар дохили кишвар ва хориҷа ба кор ҷалб шуда, хидмат ба Қуръонро идома медиҳанд.
Ҳангоми таъсис ба ҳузури Устодамон Маҳмуд Эфенди Ҳазратлари рафта: «Барои муваффақ шуданамон ба мо чӣ тавсия медиҳед?» гуфта пурсидем, ба мо: «Ба кори худ ҳавасманд бошед ва ба амонат хиёнат накунед!» фармуданд.
Ин ҳушдорро принсипи асосии худ қабул карда, аз шумо бародарони мо дуо мунтазирем, то ки Аллоҳи ҷалла ҷалолуҳу моро ба ояндаи наздик ба хидматҳои сазовори Ӯ ва Расулаш (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) муваффақ гардонад.
Миссияи мо
Тарбия кардани устодон ва афроди шахсиятнок, соҳиби муқаддасоти худ, бовафо, мурувватманд, боэътибор, боодоб, дигарандеш ва баландҳиммат мувофиқи дарк ва фаҳмиши Расулуллоҳ алайҳиссалом, асҳоби киром, уламои Аҳли Суннат вал-Ҷамоат ва силсилаи тиллоӣ.
Дурнамои мо
Бо кадри соҳибэҳтиром ва шахсиятнок, ба ҳайси муассисае, ки ташкилотшавии худро ба анҷом расонидааст, дар тӯли асрҳо хидматашро идома дода, дар соҳаи худ эътимодноктарин ва намунавитарин муассисаи таълимӣ шудан.
Арзишҳои мо
Ҳисоботдиҳӣ: Бо саъйи эҷод кардани шаффофияти аз ҳар ҷиҳат ҳисоботдиҳанда, ҳар корро мувофиқи уҳдадориҳои динӣ, ахлоқӣ ва ҳуқуқӣ иҷро кардан. Аз он чи аз ҷиҳати динӣ мувофиқ набошад, дар сатҳи тақво дурӣ ҷустан ва ҳамзамон уҳдадориҳои ҳуқуқиро иҷро кардан. Дар масъалаҳое, ки уҳдадории равшани динӣ ё ҳуқуқӣ вуҷуд надорад, тамоми корҳоро ба муҳосибаи дохилии ахлоқӣ ва виҷдонӣ мутеъ кардан.
Эътибор: Ба ҳайси муассисаи фаъолияти илмӣ аз ҳар гуна рафтор, кор ва фаъолияте, ки эҳтироми илм ва аҳли илмро халалдор кунад, дурӣ ҷустан.
Истиқомат: Бо огоҳии он ки арзишмандтарин вижагии устод барои толиб шахсият аст, ҳамеша ва дар ҳама ҷо кӯшиш кардан барои тарбияи устодон ва афроде, ки бо илм ва ирфон камол ёфтаанд, аз шахсияти худ гузашт намекунанд ва соҳиби истиқоматанд.
Бародарӣ ва вафо: Нисбат ба аслофи мо ва бузургонамон, ки моро бо даъвои ҳақиқат хамир кардаанд, бовафо будан ва таъмин намудани он ки аҳли илме, ки тарбия мекунем, низ нисбат ба Аллоҳ, даъвои худ ва бунёди мо бовафо бошанд.
Эътибор ба донишҷӯ: Ба донишҷӯён самарабахштарин таълимро пешкаш кардан ва ҳамзамон имконият ва таваҷҷӯҳеро фароҳам овардан, ки худро аз хонаашон арзишмандтар ҳис кунанд.
Боэътимодӣ: Тамоми фаъолиятҳои худро якҷоя бо устодон, толибон, парасторон ва кадри хизматӣ бидуни дарназардошти манфиати шахсӣ ва дунявӣ, бо риояи эҳсоси эътимоди мутақобила, ошкор ва фаҳмо амалӣ кардан.