«Идомаву бақои дини мубини ислом ба идомаву бақои амри маъруф ва наҳйи мункар вобаста аст ва таназзул, яъне фурӯ рафтани он ба тарки амри маъруф ва наҳйи мункар вобастагӣ дорад». Бо риояи ин ҳушдори Алӣ Ҳайдар Эфенди (қ.с.) барои аз нав бо шуури охират ва бандагӣ омехта кардани ҷомеа корҳои таблиғ анҷом дода мешавад. Муаллимон ва толибони мо дар соатҳои муайяни рӯз кӯчаба кӯча, қаҳвахонаҳо ва майхонаҳоро зиёрат карда, барои аз роҳи дӯзах наҷот додани мардуми мо, ки аз нафси худ мағлубанд ва дар назди атрофиёнашон шармсоранд, ва номзади биҳишт гардонидани онҳо заҳмат мекашанд.
ҲАМАИ ФАЪОЛИЯТҲО