Ҳамоно Аллоҳи Мутаъол, ки коинотро аз ҳеҷ офаридааст, шарт ва тартиби таъмини оромӣ ва ҳамбастагии инсониятро муайян мекунад ва ҷой ва ваколати бузург, хурд, зан, мард, амир ва мансабдорро ба мо мефаҳмонад. Дар рӯзгоре, ки аз ин донишҳо торафт дур шуда истодаем ва ҳадафу мақсадҳо пурра ба модда вобаста шудаанд, имон овардем, ки бояд касоне бо кушодани дастҳояшон мисли қайчӣ бо фарёди «ИСТЕД, ОММА, ИН КӮЧА БЕБАРОҲ АСТ» ба ҷараён самти дуруст диҳанд. Бо ҳамин андешаҳо бо умеди бунёди насле, ки «БЕ ТАҲОРАТ ҶОЕРО НАМЕПОЯД», барои эҳёи мадрасаҳои аз суннати қадимаи худамон омада, БИСМИЛЛОҲ гуфтем. Ҳадафи мо ин аст, ки дар мадрасаҳои худ ҳамзамон бо саъйи омӯзонидани донишҳое, ки ба фоида ва зарари инсон дар дунё ва охират хоҳад буд, вазифаҳои бандагӣ ва муомилоти иҷтимоии ӯ, шахсияти намунавии мусалмонеро ташкил диҳем, ки омӯхтаҳояшро ба рафтор табдил диҳад. Меҳнати толиби мадраса бо дуо ва ниёзҳое оғоз мешавад, ки дар нисфи шаб фаришта ҳамроҳӣ мекунад, пай дар пай бо ҳалқаҳои зикр ва илм дар давоми рӯз хамир шуда идома меёбад. Бо ҷамъ овардани маълумот аз китобҳои гуногун дар Қуръони Карим, тафсир, ҳадис, ақоид, фиқҳ, тасаввуф, сарф, наҳв, балоғат ва илмҳои бисёри дигар, рӯзи худро шаб мекунад. Аз як тараф ин илмҳоро мехонад ва аз тарафи дигар омӯхтаҳои рӯзҳои ҳафтаро дар рӯзҳои истироҳат дар ҷомеа баҳам гузоштанро бесаброна интизор мешавад. Ниҳоят, пас аз анҷом додани сафари муборак вазифаи аслии худро ба дӯш гирифта, ба ҳайси Мусъаб ибни Умайри нав таваллуд мешавад ва бо кӯшиши хамир кардани ҷомеа, шабашро ба рӯзаш пайваста, умре ба дини худ, мардуми худ, Ватани худ ва муқаддасоти худ хизмат мекунад… Бинобар ин, мадраса номи сохтори ноғузирест, ки асосҳои маънавӣ, ахлоқӣ ва иҷтимоии давлат ва миллатро ташкил медиҳад ва одамонеро, ки ягонагӣ ва зиндагии коинотро падид меоваранд, ба ҷомеа омода мекунад.
Бо мо тамос гиред
Барои маълумоти муфассал дар бораи мадрасаҳои мо, лутфан бо мо тамос гиред.