Дар фаҳмиши мо «Касе, ки вафо надорад, дин надорад». Ҳазрати Алӣ, ки гуфтааст: «Касеро, ки ба ман як ҳарф омӯзонад, ғуломи ӯ мешавам», сарчашмаи ҳикмат ва ганҷинаи илм шуданаш натиҷаи ҳамин аст.
Дарахте, ки аз реша кандаанд, мева додани он тасаввурнопазир аст. Ҳар касе, ки дар кадом давраи таърих зиндагӣ карда бошад ва дар расидани мо ба имрӯз бо имон ва инсоф саҳм дошта бошад, барои мо мисли ёдгории муқаддас аст. Ӯ эҳтиром ва таъзими бисёр сазовор аст. Онҳо дӯстон ва бузургони мо ҳастанд, ки бе онҳо ҳатто ба биҳишт даромаданро тасаввур карда наметавонем.
Мо ин фаҳмишро шарти ҷудонашавандаи инсон будан ҳисоб карда, ҳар касеро, ки дар ба камол расидани мо, муаллимон ва толибони мо, дар бунёд ва идомаи фаъолияти бунёд ва ҷамъиятҳои мо пешоҳанг будааст ва кумак кардааст, ҳам дар ҳаёташ ва ҳам баъд аз вафоташ ба некӣ ёдовар шуданро қарзи имонӣ мешуморем. Ба ғайр аз хиёнат ба роҳ, ҳеҷ айбе баҳонаи фаромӯш кардани некӣ ва дастгириеро, ки дидаем, шуда наметавонад.
Мо ёд кардани дӯстони гиромии худро, ки умри худро ба таълими исломӣ бахшидаанд ва бад-ин сон ба ислом умр афзудаанд, дар ҳар намоз, баъд аз ҳар хатми хоҷагон ва бо хатм ва Ёсинҳое, ки пас аз ҳар намози ҷумъа хонда мешаванд, қарз медонем.
Ҷамъияти «Аҳди Вафо»-и Исмоилоға мо маҳз бо ҳамин мақсад таъсис ёфтааст ва барои муаллимони муҳтарам ва бузургони даргузашта солгардҳои вафот ташкил карда мешавад ва хатмҳо хонда мешаванд.
ҲАМАИ ФАЪОЛИЯТҲО
