Рӯзе, ки бо илм мунаввар шуд: шодии иҷозати 318 донишҷӯи мо

19 Октябр 2025

Иҷозатҳо

Рӯзе, ки бо илм мунаввар шуд: шодии иҷозати 318 донишҷӯи мо

19
Окт

Ҳамд хоси Парвардигорамон аст, ки илм ва ҳикматро ба бандагонаш эҳсон мекунад.

Дар бунёди мо 19 октябри соли 2025 барои ҷамъ 318 донишҷӯи мо, ки таҳсили худро дар соҳаҳои тахассуси калом, забони арабӣ ва улуми шаръӣ ва ҳифз ба анҷом расонидаанд, маросими бузурги иҷозат баргузор кардем. Ин рӯзи муборак аз нури илм, баракати Қуръон ва муҳаббати бародарӣ пур шуд.

Ба маросими мо Шайхамон Аҳмад Фикрӣ Доғон Эфенди (қ.с.), Раиси фахрии бунёди мо Маҳмуд Эрен Ҳоҷаэфенди, шумораи зиёди ҳоҷаэфендиёни гиромӣ, оилаҳои бародарони донишҷӯи иҷозатгирандаи мо ва бисёр бародарони мардуми мо ташриф оварда, шоҳиди ин лаҳзаи муборак шуданд.

Худованди Мутаъол мефармояд:

“Эй касоне, ки имон овардаед! Вақте ки ба шумо дар маҷлисҳо “Ҷой кушоед” гуфта шавад, ҷой кушоед, то Аллоҳ низ ба шумо фароханӣ диҳад. Ва вақте ки “Бархезед” гуфта шавад, бархезед, то Аллоҳ касонеро, ки аз миёни шумо (воқеан) имон овардаанд ва соҳиби илманд, ба дараҷаҳои баланд бардорад. Аллоҳ аз ҳар коре, ки мекунед, комилан огоҳ аст.” (Муҷодала, 11)

Илми калом риштаи донишест, ки асосҳои эътиқодро бо далелҳои ақлӣ ва нақлӣ шарҳ дода, имонро мустаҳкам мекунад. Дар мадрасаҳои усмонӣ ин илм бо роҳнамоии ақл ва бо таслими дил омӯзонида мешуд; донишҷӯ ҳақиқатҳои имонро ҳам бо зеҳн ва ҳам бо дил дарк карданро меомӯхт.

Забони арабӣ ва улуми шаръӣ устухонбандии суннати мадрасавист. Забони арабӣ калидест, ки дари Қуръон ва Суннатро мекушояд; улуми шаръӣ бошад, имкон медиҳад, ки аз он дар ба дарун даромада, бо ҳикмат омезиш ёбем. Дар тарзи таълими усмонӣ ин улум на танҳо дониш, балки раванди тарбияе буд, ки бо адаб омезиш дода шуда, интиқол меёфт.

Ҳифз танҳо аз ёд кардан нест, балки бандагии зиндагӣ аст. Ҳофизе, ки Қуръонро дар дилаш нақш мекунад, онро дар овозаш, ахлоқаш ва хизматаш мебарад. Ҳар ҳофизе, ки нури Қуръонро дар дили худ мебарад, барои умма василаи раҳмат аст.

Бо лутфи Парвардигорамон, мадрасаҳои мо идомаи ин суннати қадими илмро ва василаи ба таври илмӣ ва маънавӣ камол ёфтани донишҷӯёни моро идома медиҳанд. Ин маросими иҷозат рӯзи ҳосили пур аз меваи илм ва нишонаи оғози нав дар роҳи хизмат аст.

Ба ҳамаи ҳоҷаэфендиён, донишҷӯён, оилаҳояшон ва бародаронамон, ки бо дуоҳои самимӣ дар паҳлуи мо буданд ва дар ин рӯзи пурбаракат иштирок карданд, ташаккур мегӯем.
Парвардигорамон ин хизматҳоро мувофиқи хушнудии Худ гардонад; донишҷӯёни моро бо илм, ҳикмат ва ихлос барои умматашон судманд гардонад.

“Илм нури дил аст; касе ки онро барои Аллоҳ меомӯзад, ба ҳақиқат мерасад.”