نرفع درجات من نشاء وفوق كل ذي علم عليم
Ҳамд ба Худованди Мутаъол, ки моро дар чунин маҷлиси некӯ, ки фариштагон ҳам ба дарунаш ҳавас мекунанд, гирд овард.
إذا مررتم برياض الجنة فارتعوا «Вақте ба бустонҳои биҳишт мегузаред, аз он ҳатман баҳра гиред», гӯён моро ба биҳишт даъват кардаи бузургтарин даъваткунанда ва асҳобаш салоту салом бод.
Бародарони динии арҷманд, устодони мӯҳтарам ва толибони азиз, ки монанди мӯрчае, ки аз худаш калонтар нонро мекашад, бори гарони амонати муқаддасро бар дӯш гирифтаед.
Мадраса дар замоне, ки дипломҳои мансуби Ғарб сарвари сар мешаванд, туннели замонест, ки паҳлавононе, ки бар хилофи ҷараён шиноварӣ мекунанд, ба он паноҳ мебаранд ва охираш ба Бобус-Салом мерасад…
Раҳлаҳои он, вақте бо китобҳояшон якҷо шаванд, ба меросбарони имрӯзаи шавқест, ки аз ибни Шиҳоби Зуҳрӣҳо мондааст ва ҳар чизи дунёро фаромӯш мекунанд…
Девориҳои мадраса, бар хилофи деворҳои факултетҳое, ки ҳар лаҳза манзараҳои куфрро дида азият мекашанд, ҳар сония ва ҳар лаҳза «Насара-янсуру, қолаллоҳу ва қола Расулуллоҳ»-ро шунида, лаззатеро, ки ба забон намеояд, эҳсос мекунанд; онҳо қалъаҳои ғайриқобили вайроншавии Исломанд…
Мадраса бо оромгоҳи паҳлӯяш ва чинори садсолаи рӯбаруяш дарвозаи висолест, ки фониро бо боқӣ, дунёро бо охират ва гузаштаро бо ояндаро мепайвандад.
Он ҳам соҳиб ва ҳам вориси тамаддуниест, ки Синон бо мармар, Юнус бо шеър ва Мавлоно бо ишқ бунёд кардаанд.
Китобҳои болои раҳла ба замонҳои қадим тааллуқ доранд. Ин асарҳои имом Бухорӣҳоянд, ки бар хилофи асарҳои ғусл накардагон, ҳангоми таълифи китоб аз сабаби бемориаш барои бе таҳорат ба коғаз даст нарасондан дар як шаб ҳабдаҳ маротиба таҳорат гирифтааст. Дар сиёҳии онҳо ва саҳифаҳояшон самимият ҳаст. Ин саропечон ҷонишинони бовафои уламои раббонианд, ки мегуфтанд: «Сар дода мешавад, аммо саропеч ҳаргиз».
Бо манзараи пешкашкардаашон ба фариштагоне монанданд, ки ба шерони саропечи Бадр, ки бо се ҳазор ва панҷ ҳазор фаришта тақвият ёфта буданд, фиристода шуда буданд. Азбаски барои ҳадафашон ҳамеша ба марг омодаанд, кафани сафедашонро ҳамеша болои сарашон мебаранд. Кӯдакони хурдсоле, ки ҳамсолонашон бозӣ мекунанд ва онҳо Мусҳафҳоеро, ки худашон барои бардоштанашон душворӣ мекашанд, ба ҳофизаашон нақш мекунанд, боқимондаи Мусъаб ибни Умайрҳои даврони Макканд. Ба таъбири Фузайл ибни Иёз: «Онҳо ҳомилони Қуръон ва парчамбардорони Исломанд. Онҳо чунон гиромиянд, ки бе таҳорат ба онҳо даст задан намешавад ва чунон мукарраманд, ки бе иҷозат бо онҳо сухан гуфтан намешавад.
Устодамон Маҳмуд Эфенди Ҳазратлари (қ.с.) бо гуфтани «Молло Маҳмуд, агар сухан гӯш кунед, аз ин мадрасаҳо одамоне мисли саҳобаи кироми ба камол мерасанд», башорат додаанд: ин мардони эҳё ва афроди умеди умматанд.
Онҳо Исоҳои ояндаанд, ки модарони Марямсифат ба Аллоҳ нузур кардаанд. Онҳо мавҷудоти беназиранд, ки Аллоҳ дар Қуръон ба «хонандагони зикр» барояшон қасам ёд кардааст. Зеро онҳо на барои зинда нигоҳ доштани худашон, балки барои зинда нигоҳ доштани Ислом мехонанд ва мехононанд, нур мегиранд ва нур мефурӯшанд.
Дар синаҳояшон садоқати беназире нисбат ба Аллоҳ ва Расули Ӯ ҳаст. Лекин дар замоне, ки ҳар чизи моддӣ бар рӯи дастҳо бардошта мешавад, маҳкум шудан ба танҳоӣ барҷастатарин вижагии онҳо шудааст.
Дар дунёи имрӯза ислоҳ ва аз нав эҳё ва бунёд кардани мафҳуми Ислом, ки аз ҷониби душманони дохилӣ ва беруна нодуруст тавсиф мешавад, танҳо бо устодони меросбари Паёмбар, ки таълим ва тарбияи мадрасавӣ дидаанд, афкори қадимро қабул кардаанд ва онро ба асри худ мувофиқ карда метавонанд, имконпазир аст. Бинобар ин, агар ҷоеро, ки дар он дини мо пурра татбиқ мешавад ва мафҳумҳои асосии он барқарор карда мешаванд, дар замони Паёмбари мо (с.а.в.) Мактаби Суффа гӯем, имрӯз он мадрасаҳост. Устодамон Маҳмуд Эфенди Ҳазратлари (қ.с.) қиёми Ислом ва умматро ба мадраса вобаста карда, то даме ки мо аз мадрасаҳо ҳимоят кунем, паҳншавии динро ба мо башорат додаанд ва чунин фармудаанд: «Агар дар ҳар маҳалла як мадрасаи духтарон ва як мадрасаи писарон бошад, бо иҷозати Аллоҳ Ислом ҳоким мешавад». Фотеҳҳо, Явузҳо, Синонҳо оинаи мадрасаҳоянд. Уламо, ҳукамо ва умарои имрӯза низ оинаи мактабҳои имрӯзаанд.
Эй бародарони динии арҷманд, ки бо умеди ёфтани офтоби гумкардаатон дар ин маҷлис ҳозир шудаед! Бо тамоми вуҷуд иқрор мекунем, ки ҳақиқат гарчанде пинҳон шавад, ҳаргиз намемирад ва аз байн намеравад. Сафарҳои илмие, ки ҳамаи ошиқони фотеҳ, номзади аз нав кашф кардани ҳақиқати садсолаҳо гумшуда, ба он даст мезананд, мисли Ибни Батута, Ибни Халдун ва Иброҳим Ҳаққиҳо аз роҳи мадраса мегузарад.
«Маърифат қадри ирфонро дарёбад
Ҳикмати назми маро Луқмон донад»,
гӯён ҳамаи шуморо ба Аллоҳ месупорам. Дасти устодони арҷманд, модарон ва падаронамонро, ки моро бо хорҳоямон ба оғӯш гирифта парвариш кардаанд, бо эҳтиром мебӯсам ва ба шумо бо ҳурмат салом мефиристам.
Маҳмуд Эрен
