Тахассус

Аз ҳар чиз чизе, аз як чиз ҳама чиз…

Ин кӯшишҳоест, ки барои он анҷом медиҳем, ки бародарони толиби мо, ки барномаи панҷсолаи мадрасаро дар мадрасаҳои мо ба анҷом расонидаанд ё то ин сатҳ дар муассисаҳои дигар хондаанд, дар равандҳои махсуси илмӣ соҳибихтисостар шаванд.

Барномаҳои тахассусии мо дар соҳаҳои калом ва улуми ақлӣ ва ҳадис, ки то имрӯз таҷриба кардаем, бо гузашти рӯзҳо аз ҷиҳати таҷриба такмил ёфта, бо иҷозати Аллоҳ ҷалла ҷалолуҳу ва ҳиммати бузургони мо бо шавқи калон барои тарбияи уламои боилм, амалкунанда ва боваҷоҳат, ки фардо сутунҳои уммат хоҳанд шуд, идома дорад.

ЗАРУРИЯТИ КОРҲОИ ТАХАССУСӢ

Аҳли суннат, ки роҳи асосии Исломро, ки Паёмбари мо саллаллоҳу алайҳи ва саллам бо зиндагии худ нишон дода ва кушодаанд, дар тӯли таърих ба мухолифони гуногуни фикрӣ рӯ ба рӯ шудааст ва бо додани ҷавобҳои зарурӣ роҳи асосиро ҳифз кардааст.

Касоне, ки дар масъалаҳои эътиқод ва амал аз роҳи асҳоб канда шуда, пайрави ҳавои нафси худ гаштаанд, бо уламои бузурге чун Имом Абӯҳанифа, Имом Шофеӣ, Имом Ашъарӣ, Имом Мотуридӣ ва дар давраҳои баъдтар Имом Ғазолӣ ва Розӣ рӯ ба рӯ шудаанд.

Ҳазорон олимони мо, ки шумурдани номҳояшонро ба зӯр ба ҷо меорем, дар соҳаҳои гуногуни илм маҷрои замони худ ё ҳамаи замонҳо шудаанд, ба уммат роҳ кушодаанд, пешсаф гаштаанд ва дар баробари душман нафас будаанд.

Имрӯз то ин ки уммат дар баробари душманони пастсатҳ ва бекаракторе, ки дар гузашта ҳаргиз дида нашудаанд, бе нафас намонад ва қалъаи мустаҳками аҳли суннат ҳифз шавад, чуқуртар рафтан дар илмҳои исломӣ ногузир аст.

Дар ин замина мо низ ҳамчун муассиса кори тахассусии худро дар ду соҳае, ки имрӯз бештар ба онҳо ҳамла мешавад, яъне калом/эътиқод ва ҳадис, идома медиҳем ва аз Аллоҳ мехоҳем, ки тавонем олимоне тарбия кунем, ки роҳи уламои қадимии моро пайравӣ кунанд ва вазифаро ба таври шоиста ба души худ гиранд.

СОҲАҲОИ ТАХАССУС

ИЛМИ КАЛОМ         ҲАДИС           ХИТОБАТ