Ҷамъиятҳои мо бо нияти ғанӣ гардонидани ҷанбаи маънавии инсонҳое, ки рӯз дар машғулиятҳои дунявӣ банданд, таъсис ёфтаанд ва дар минтақаҳои худ ба ҳамаи афроди ҷомеа алоҳида хизмат карданӣ мешаванд. Бидуни назардошти синну сол, касб, насл, ранг ва ақидаи сиёсӣ, ҷамъиятҳои мо дар ва дили худро барои ҳама, аз ҳафтсола то ҳафтодсола, то охир кушода медоранд. Ходимони мо, ки дар ҷамъиятҳо вазифа доранд, бо фосилаҳои кӯтоҳ ба савдогарон ва косибони маҳалла сар зада, бо саломи ширин ва чеҳраи хандон шарики шодӣ ва ғаму андӯҳи онҳо мешаванд. Дили пиронсолонро ба даст меоранд, аз таҷрибаи онҳо баҳра мебаранд, ба ҷавонон ва кӯдакон роҳнамоӣ мекунанд, онҳоро гирд оварда, маҷлисҳои динӣ ва иҷтимоӣ ташкил мекунанд. Дар рӯзҳои хушӣ ва ғамгинии аҳли минтақа, мисли тӯй ва ҷаноза, бо онҳо ҳамроҳ мешаванд. То даме ки як нафар ҳам набошад, ки Қуръони Каримро намедонад, намоз намехонад ва бо Мавлои худ оштӣ нест, мубориза мебаранд. Мувофиқи ниёзи мардум дар рӯзҳои муайяни ҳафта дар минтақаи худ ваъз ва насиҳат мекунанд ва дар дигар соҳаҳои илм маҷлисҳо ташкил медиҳанд. Ҳангоми муайян кардани рӯз ва соат вақтеро интихоб мекунанд, ки мардум бароҳат ширкат карда тавонанд, ва бо дигар рафторҳои ғамхорона кӯшиш мекунанд муҳаббати Ҳақ ва халқро ба даст оранд. Хулоса, ҷамъиятҳои мо марказҳои иршоданд, ки ҳадафашон расонидани хидматҳои динӣ ва маънавӣ то маҳалла, хона, дӯкон ва остонаи мардуми мост.
Ба мо занг занед
Барои гирифтани маълумоти муфассал дар бораи ҷамъиятҳои мо лутфан бо мо тамос гиред