Ягона китобе, ки дар ҳама замонҳо бештар аз ҳама хонда мешавад ва бештар аз ҳама фоида медиҳад, китоби Аллоҳ — Қуръони Карим аст. Касе, ки ба он имон дорад, гӯё ба ҳамаи китобҳои осмонӣ имон овардааст. Касе, ки онро мехонад, гӯё ҳамаи китобҳоро хондааст, касе ки ба он амал мекунад, гӯё ба ҳамаи китобҳои ҳақ амал кардааст ва ҳамон қадар бонафъ аст. Навиштани монанди он ғайриимкон аст, вале ба он имон овардан ва онро аз ёд кардан барои ҳама имконпазир аст. Мақоми шарафмандтаре аз навиштани асари адабие, ки сазовори ҷоизаи Нобел бошад, ҳаст ва он омӯхтани Қуръони Карим ва амал кардан ба он аст.
Дар ҳаёт кадом арзиш ба таври шоиста қадр карда шудааст? Гоҳо ин ҳақиқати азимро, ки падару модар дарк кардаанд, фарзандон нафаҳмидаанд. Гоҳо низ он чиро, ки кӯдакони хурдсол дарк кардаанд, ҷомеа ба таври шоиста қадр карда натавонистааст. Барои ҳамин таълими ҳифз ба андозаи хӯрдани нахӯди оҳанин душвор ва пурмашаққат шудааст. Набояд фаромӯш кард, ки дар муқобили ҳар душворӣ ду осонӣ ҳаст. Набояд аз хотир баромад, ки ҳар кӣ бо Китоби Аллоҳ бошад, Аллоҳ бо ӯст. Аз таълими динӣ мо чунин мефаҳмем: фарзандони мо ба ҷои хушк аз ёд кардани Қуръони Карим, ба Китоби Аллоҳ ва дини Ӯ ҳама чизи худро, ҳатто агар лозим шавад, ҷонашонро бо хушнудӣ фидо кунанд ва чунин шуур дошта бошанд. Ҳамзамон бояд пеш аз илм одоби илм ва шуури ибодатро ба даст оваранд.
Бо вуҷуди ҳамаи кӯшишҳо барои беэътибор кардан, барои он ки толибони Қуръон дар ҷомеае, ки зиндагӣ мекунанд, боэътибортар шаванд ва эътимоди комил ба худ дошта бошанд, корҳои зарурӣ анҷом дода мешавад. Кӯшиш мешавад, ки онҳо на касоне бошанд, ки аз рутбаи худ шарм мекунанд, балки чунон умқе дошта бошанд, ки боиси шавқи дигарон низ гардад. Мо оилаҳоеро, ки фарзандонашонро тарбия мекунем, низ беэътиноӣ намекунем ва онҳоро дар бораи он ки чӣ гуна имтиёз ва масъулияти соҳиби фарзанди ҳофиз буданро ба даст оваранд, огоҳ мекунем.
Барои маълумоти муфассал дар бораи мадрасаҳои мо, лутфан бо мо тамос гиред.
