Инсон дар ҳар синне ки бошад, набояд бе донистани хондани Қуръони Карим ва илми ҳол ба ҳузури Аллоҳ равад. Барои бандае, ки афзалиятҳои худро медонад, ин ҳеҷ узре нахоҳад дошт. Хусусан вақте ки мадрасаҳо ва устодони арҷманди мо омодаанд, ки ин таълимро бидуни интизори ҳеҷ мукофоти моддӣ ба одамони ҳар синну сол бо хушнудӣ диҳанд.
Дар таълими асосҳои донишҳои динӣ, ки тақрибан 1 сол давом мекунад, ҳадаф ин аст, ки толибони мо ба сатҳе бирасанд, ки ба меҳроб гузашта имомат кунанд ва Қуръони Каримро бидуни хато хонда тавонанд. Ҳамзамон бо маълумоти гуногуни илмиҳол кӯшиш мешавад, ки шуури ибодат дода шавад.
Барои маълумоти муфассал дар бораи мадрасаҳои мо, лутфан бо мо тамос гиред.
