Мақолаҳо
Меҳмони интизорӣ: се моҳи мубарак
Фев
Вақте ки дунё бо тамоми зебу зинати худ чашми моро мефиребад, вақте ки ҳиссиёти мо дар дилҳоямон муфлис мешавад, вақте ки сахтдилӣ ҷои нарм-дилӣ, ғафлат ҷои хашъат, фикрҳои дунёӣ ҷои тафаккур, ҳавобаландӣ ҷои фурӯтанӣ, худхоҳӣ ҷои бародарӣ ва бахилӣ ҷои саховат ва инфоқро мегирад…
Вақте ки лаззати ибодат дар дилҳо зард шуда пажмурда мешавад ва макру дуруғҳои иблис ҳамаи гӯшаю канорро фаро мегирад, насиме илоҳӣ дар дилҳои мо ба вазидан оғоз мекунад, ки барои ҷонҳои ташнаю хушкшудаи мо борони файз мебарорад, ниҳолҳои бандагиро аз нав сабзонида, чашмаҳои раҳматро ба ҷӯш меоварад…
Барои аз ғафлат бедор кардани мо, ба ёди мо овардани ҳадафи офариниш ва чашонидани таъми ибодат ба дилҳо, дар косаҳои фирӯзагӣ шароби маърифат тақдим мешавад: ба онҳое, ки мехоҳанд дар роҳи рост устувор бимонанд, ба мо, ки сарвари оламиёнро ягона роҳбар интихоб карда бошем ҳам, пайрави ӯро гум кардаем, ба онҳое, ки дар роҳи рост лағжидаанд, ба онҳое, ки чашмашон ба уфуқ дӯхта дар чоҳҳои зери пояшон афтидаанд, ба онҳое, ки мехоҳанд аз нав зинда шаванд ва аз роҳҳои хордор ба боғҳои хосе дароянд, ки мужда-и баҳор аз ҳар тараф дар онҳо садо медиҳад…
Сирри хостан
Агар намехост бидиҳад, хостанро намедод. (Агар на хоҳӣ дод, на дод хоҳ.)
Дар суханони бузургон чунин гуфта шудааст.. Холиқи Мутаъол барои шинохта шудан офаридааст ва мехоҳад, ки барои эҳсон кардан ба Ӯ ниёз барем. Бо вуҷуди он ки дар даргоҳи бандагон бо хостан арзиш аз даст меравад, дар ин даргоҳ бо хостан қадр меафзояд, бо илтиҷо эҳсон мешавад ва ба ҳар муноҷот «лаббайк» гуфта мешавад, дар даргоҳи Олитарин..
(Эй Расули ман!) Бигӯ: Агар дуои шумо намебуд, Парвардигори ман ба шумо чӣ арзиш медод? (Фурқон: 77) – мефармояд Худованди Мутаъол.. Бандае, ки дар чанголи нафс ва шайтон бо ҳар афтидан ночизии худро изҳор мекунад, гарданхам ва ашкрезон паноҳгоҳ меҷӯяд, дар зери болҳои раҳмати илоҳӣ чун меҳмони азиз пешвоз гирифта мешавад, гуноҳонаш бахшида мешавад, пок ва софу беғубор мегардад ва бадиҳояш ба некиҳо табдил дода мешаванд. Пас рамзи сазовори раҳмати илоҳӣ шудан дар ин даргоҳ ин аст, ки бо эҳсоси аз қаъри дил ҷӯшида ночизии худро изҳор кунӣ ва бандагиро эътироф намоӣ.
“Агар шумо гуноҳ намекардед, Аллоҳ шуморо несту нобуд мекард ва ба ҷои шумо бандагоне меофарид, ки гуноҳ мекарданд ва баъд тавба менамуданд.” (Муслим, Тавба, 9) – мефармояд Сарвари оламиён ва ба мо, ки аз ҳар тараф нуқсон дорем ва хатоҳо моро иҳота кардаанд, мужда медиҳад ва парда аз сирри ҳикмати офариниши инсон мебардорад.
Гуноҳ кардан ва тавба намудан.. Аз ғазаби Ӯ ба раҳмати Ӯ паноҳ бурдан, аз азобаш тарсида, ба хушнудиаш умед бастан, баъд аз афтидан бархостанро омӯхтан, надида дӯст доштан, гӯё иҷобати Ӯро шунида ниёз овардан. Ҳамаи инҳо ҳадафи офариниши мо ҳастанд. Агар инсон ин хислатҳояшро аз даст диҳад ва ба табиати фариштагон, ки гуноҳ намекунанд ва хато намекунанд, дарояд, ҳадаф ва фитрати офариниши ӯ тағйир хоҳад ёфт.
Се моҳи мубораки имрӯза фасли муборакест, ки дар он эҳсон ва бахшиш мисли борони шадид меборад ва дар баробари эътирофи бандагӣ ва ночизии мо хазинаҳои икроми илоҳӣ то охир кушода мешаванд.
Се моҳе, ки бо ҳасрат интизор мешавад
Се моҳ… Вақте ки наздик мешуд, Сарвари асри саодат бо шитоби ширин банд мешуд. Дуоҳо мисли марворид софу беғубор рехта мешуданд… Вақте ки меомад, ҳар шабаш васли алоҳида ва ҳар рӯзаш ҳаёти дигар мегашт. Ӯ ин ниёзро мекард: «Аллоҳумма борик лано фӣ Раҷаб ва Шаъбон ва баллиғно Рамазон» (Эй Аллоҳ, Раҷаб ва Шаъбонро барои мо мубарак гардон ва моро ба Рамазон бирасон). Се моҳ дар назари Ӯ танҳо як давраи вақт набуд, танҳо ҳаракати Моҳу Офтоб ва гардиши Замин набуд.
Се моҳ дар рӯҳи пок-и Сарвари коинот ба шакли дӯсте ҷилва мекард, ки роҳаш бо ҳасрат интизор мешавад ва ба васлаш иштиёқ ҳаст. Дар дастурхонҳои нурии Ӯ мисли меҳмони сазовори қадру эътибор бо таъзим пешвоз гирифта мешуд.
Меҳмонеро тасаввур кунед, эй мӯъминон! Аз хуржинаш тӯҳфаҳо мерезанд. Ҳамёнеро мебахшад, ки ҳар чӣ хоҳӣ, аз они ту мешавад, ба онҳое, ки хоҳиш доранд, мерасонад ва саодати ду ҷаҳонро эҳсон мекунад. Ин бахшиши дарёҳои бепоёнро «Рағоиб» ном мениҳад… Дар ҷумъаи аввалаш, ҳамин ки по мегузорад, бигзор пок шавем, ба фазои маънавиаш дароем ва пас аз видоъ кардани мо аз гирдобе, ки дар он афтодаем, берун оем, – бо саховат, бе ҳисоб, бе шумор ва бе маҳдудият бо раҳмати худ ҳамаи дилҳоеро, ки мехоҳанд шуста шаванд, тар мекунад.
Паёмбар (с.а.в.) мефармояд: «Раҷаб моҳи Аллоҳ аст. Шаъбон моҳи ман аст. Рамазон моҳи уммати ман аст». Неъмати дидор ва лаззати васлро, ки ба касе ҷуз Ӯ нанӯшонидааст, дар моҳи худаш ба Ҳабибаш мечашонад Парвардигори оламиён Аллоҳи боазамат. Дар шаби бисту ҳафтуми Раҷаби шариф дилҳои ҳамаи мӯъминон ба боло мепаранд, бо меъроҷҳои маънавӣ Сарвари оламиёнро ҳамроҳӣ мекунанд ва меҳмони гиромӣ ҳангоми видоъ боз як тӯҳфа мегузорад. Дар оғозаш пок мекунад, дар поёнаш тараққиёт эҳсон менамояд. Чӣ дӯсти хуб, чӣ мусофири азиз…
Ҳангоми рафтан дастони моро раҳо намекунад, дӯстдорони худро дар диёри бегона тарк намекунад, онҳоро ба моҳи Ҳабибаш месупорад ва баданҳои пок гардидаро аз як васл ба васли дигар, аз як уқёнус ба дарёи дигар ғарқ мекунад… “Расули Аллоҳ тақрибан тамоми моҳи Шаъбонро рӯзадор мегузаронд.” – мефармояд модари мӯъминон Ҳазрати Оиша. “Шаъбон моҳест, ки дар байни ду моҳи мубарак қарор дорад ва аксари мардум аз дарки қадраш ғофиланд” – гуфта Паёмбар сабаби аҳамияти худро ба он ишора мекунад. Дӯсти нав, ёри нав дари мӯъминонро мекӯбад ва эҳсонҳое, ки меорад, сазовори шаъни он аст ва пурра нишон медиҳад, ки он моҳи Паёмбари раҳмат аст.. Дар ҳамон нимааш мавҷҳои омурзиш дар соҳилҳои дили имондорон мезананд. Тар нашудан кай мумкин аст… Ҳар кӣ ба Аллоҳ ва Расулаш имон оварда бошад ва падару модарашро хушнуд карда бошад, бароати нурониро ба дасташ месупорад… Чӣ эҳсони бузург, чӣ меҳмони саховатманд…
Ва натиҷаи ҳамаи ин омодагиҳо… Дурахшишҳои чашмрабои меҳмони интизорӣ аз он сӯи теппа намоён шудан мегиранд, вақте ки шаби «Афв» мегузарад… Аз дилҳои сахтшуда нишоне намондааст, ҳамаи ғуборҳо дар чашмаи оби ҳаёт шуста шудаанд, чашмҳо намнок, дилҳо омода, мӯъминон моҳи худро, Султони ёздаҳ моҳро интизоранд, ки вақташ расад…
Дар вақти имсок Султон тахти худро дар қасрҳои дилҳо бармепазирад… Аммо омадани Ӯ дигар хел аст, пардаҳои ғайб бардошта шудаанд, гӯё ки онро ҳис мекунӣ ва ламс менамоӣ, ҷисм гирифта дар миёна мегардад. Ба ҳар тараф нигоҳ кунӣ, Ӯро мебинӣ, нурҳояш миёни замину осмонро ошкоро фаро мегиранд… ин меҳмони муборак худро пинҳон намекунад. Ба дилҳои ҳамаи мӯъминон нозил мешавад… Ҳамеша ошкор мекунад, ки барои онҳо ихтисос дода шудааст.
Мисли таҳвили дурру гавҳарҳои нодиртарини садаф, мисли пошидани хушбуитарин атри гулҳо, чунон ки риши шарифи Паёмбар аз миёни чилу пора абрешим ташриф овард, ин меҳмони муборак гаронбаҳотарин тӯҳфаи худро дар даҳ рӯзи охираш тақдим мекунад… Ҳикмати илоҳӣ барои тамошо кардани ҷустуҷӯи мӯъминон «Шаби Қадр»-ро, ки беҳтар аз ҳазор моҳи бо ибодат гузаронида шуда аст, ошкор намекунад. Сарвари оламиён саллаллоҳу алайҳи ва саллам бо гуфтани «бо эҳтимоли қавӣ дар шабҳои тоқи даҳ рӯзи охир ва шаби бисту ҳафтум» ба дилҳои ҳайронмонда ишораҳо медиҳад..
Мо, ки дар арафаи сафар кардани ин меҳмонони муборак онҳоро интизорем, бо ин баҳона шифо ёфтани дилҳои захмии худро орзу мекунем. Омин!
Ин мақола бо истинод ба сайти Исмоилоға, ки пайванди он дар поён оварда шудааст, нашр мешавад.
Меҳмони интизорӣ: се моҳи мубарак